Op donderdag 15-02-2012 leerde we van een mevrouw het waargebeurde verhaal van Jacoba van Beieren. Dat was een gravin die telkens moest vluchten. Daar deden we een toneelstuk over met heel de klas, dat was een leuk stuk. Jan, de man van Jacoba stierf omdat hij een vergiftigt harnas had aangetrokken en toen moest Jacoba een nieuwe man vinden en dat was Jan de slappeling. Hij had Jacoba voorgelogen want hij had Zeeland en Holland weggegeven aan Jan de slechte oom. Daarna moest Jan de slappeling weg omdat Jacoba woest was en toen kwam Humphry want ze was naar Engeland gevlucht en daar was Humphry de Engelsman. Maar dat was ook niet de goede man want die nam de hofdame in plaats van Jacoba. Toen kwam Frank van Borsellen, maar zij mocht niet meer trouwen omdat Philips de broer van jan de slechte oom daar een verbod op had gegeven. Dus deed ze dat stiekem maar dat lukte niet en toen moest Frank van Borsellen in de gevangenis. Hij mocht er alleen uit als Jacoba iets voorlas en dat deed ze ook. Ze las het voor en toen mocht Frank van Borsellen weer naar Jacoba van Beieren toe en toen mochten ze alsnog trouwen. Maar dat duurde niet zo lang want toen Jacoba stierf was ze nog maar vijfendertig jaar. Jan was heel verdrietig want nu had hij geen vrouw meer. Hijzelf werd tweeënzeventig dus hij werd zevenendertig jaar ouder.
In de middag gingen we naar de ruïne. Het kasteel zat op een duin en het was een hele klus om binnen te komen want de muren waren tien meter breed en vierentwintig meter hoog. Dan is bijna onmogelijk en als het is gelukt dan is ze al lang gevlucht met een bootje naar Brielle. Dus dat was fijn maar ook weer niet, want ze werd telkens gevonden door de hoge torens. Tot dat iemand zei we maken de muren stuk dan kunnen ze ons niet meer vinden, en dat deden ze ook. Ze maakte de torens kapot en ze vonden Jacoba niet meer zo snel. Fijn dat ze Jacoba niet zo snel konden vinden, jammer voor nu dat de torens kapot zijn. Een monument vinden de mensen het, oftewel een herdenkingteken; iets van Jacoba van Beieren. En dan kunnen de mensen nog aan de tijd van toen denken en er naar toe gaan; net zoals wij. Wij gingen er ook heen en dat vond de hele klas onvergetelijk. We hadden ook een ridderdans dat was een dans die we verzonnen hadden en dat was een dans van de ridders; dat ging zo: acht passen voor de kabeljauwen, acht passen voor de hoeken, en dan acht keer zwaard kruisen en toen springend zwaard kruisen, en toen boven het hoofd zwaaien en dan wisselend met de voeten het zwaard boven het hoofd zwaaien en dan acht galopperen van de hoeken en dan de kabeljauwen twaalf keer keel steken en dan de hoeken ook en dan wij twaalf keer galopperen en toen hadden wij gewonnen en die hadden we ook een paar keer gedaan en toen was het afgelopen en toen gingen we in de bus naar school. Ik had die mevrouw nog even geholpen met de spullen en de andere dingen en toen mochten we naar huis en daar heb ik er nog heel veel over gepraat .
Bart Hordijk groep 6
|
Locatie Zuurland
